2 თვის წინ წარმოდგენაც არ მქონდა, თუ რამდენად შეიცვლებოდა ჩემი თავისუფალი და უდარდელი ცხოვრება. არც მინდოდა მეფიქრა ამაზე. ხო იცით, ადამიანი ყველაფერს გვიან აფასებს. ან ძალადობის გზით აფასებინებენ. მე რომ 2 თვის წინ გააზრებული მქონოდა, თუ რა დაბრკოლებები მოჰყვებოდა მხოლოდ 1 დღეს.... მაგრამ არა! ადამიანი სულსწრაფია, ინსტინქტებზე დამოკიდებული, სუსტი და უნიათო!
არადა, რა უდარდელი ყოფილა თინეიჯერობა! არავინ ზედმეტ კითხვას არ გისვამს, უბრალოდ ელოდებიან.... ელოდებიან, როდის აღარ გერქმევა თინეიჯერი და როდის შეძლებენ საკუთარი ბოროტი განზრახვების ასრულებას... მოკლედ, ელოდებიან, როდის გახდები 20 წლის.
20 წელი დიდი გარდატეხის ასაკია, მეგობრებო. ეს წელი გოგოსთვის, თავისი მნიშვნელობით, შეგვიძლია გავუტოლოთ ბიჭების 14-15 წელს. აი ამ წლებში ხდება რაღაც დიდი, რაღაც გრანდიოზული, რაღაც მნიშვნელოვანი, რაღაც ქართული. აი ამ წლებში დედებს/მამებს/ბებიებს/ბაბუებს/ნათესავებს/მეზობლებს/მეგობრებს/გამვლელებს/ხაჭაპურის გამყიდვლებს ვაგზალზე/მასწავლებლებს/ლექტორებს საშუალება ეძლევათ გვითხრან ის, რაზეც დიდი ხანი ოცნებობდნენ. ხან რაფაელოებს გვჩუქნიდნენ, ხან სათვალის ქვემოდან გვიცქერდნენ, ხარ მზრუნველობით გვკოცნიდნენ შუბლზე, ხან ღამ-ღამობით არ ეძინათ(მეზობლებს და მეზობლების ნათესავებს, მით უმეტეს). ელოდნენ იმ ძვირფას წამს, როდესაც გაერთიანებული ძალებით შეძლებდნენ ეთქვათ ჩვენთვის:
(ბიჭებისთვის) - ქალებში წაგიყვან მამიკო! / ქალებში წაიყვანენ! / ქალებში იყავი? / ქალების დრო გაქ შე მამაძაღლო შენა, მიაიმასქენი მამაშენს! / რა ბიჭი დამდგარხარ, დაკაცებულხარ! კი გინდა ახლა შენ კაი ქალი! / კაი იყო? :სექსუალურისმაილი:
(გოგოებისთვის) - გათხოვების დრო გაქ, შვილი, დიდი გოგო ხარ უკვე / არ თხოვდები? / არაფერს აპირებ? / არავინ გყავს? / უი, რატოო? / უი, რატოო? / უი, რატოო? / :შეცხადებისსმაილი:
არადა, ვერც შეამჩნევ, ისე იწყება ყველაფერი:
ჯერ დამრიგებელი გხვდება გაჩერებაზე(ჯერ კიდევ 2 თვის წინ) და ათასი რამის(ვინმე ხო არ გათხოვილა ჩვენი კლასიდან?) კითხვის შემდეგ, შეტევაზე გადმოდის. შენ მხრებს იჩეჩავ და გაკვირვებული სახით თავს იმართლებ, რომ ჯერ მხოლოდ 19 წლის ხარ. დამრიგებელს სახე ებადრება და ჯერ ადრეა, ჯერ ადრეა-ს ძახებით გემშვიდობება.
მაგრამ, ჰოი მუხთალო წუთისოფელო, შენ ჯერ კიდევ არ იცი, რომ ეს მხოლოდ დასაწყისია და დაბნეულობის/გაკვირვების/მხრებისაჩეჩვის გრძნობა გულში ბოროტად დაგცინის და I'll be back-ო გეუბნება.
ჰოდა, დაპირებისამებრ, ასე უმოწყალოდ ბრუნდება ნებისმიერ დროს - როდესაც მიდიხარ შენს ძველ სკოლაში, ან როცა ხედავ შენს ძველ ნაცნობებს/ნათესავებს და პირველი კითხვის(როგორ ხარ, რას შვრები) შემდეგ ყველგან გეხუმრებიან - ’ჰა, რას შვრება შენი პირადი ცხოვრება, არ თხოვდები?’ შენც ცალყბად პასუხობ რამეს, მერე მიმართავ ერთგულ ’ნაუშნიკებს’ და თავს იმშვიდებ, რომ 25 წლამდე ჯერ კიდე გაქვს დრო, რომ მთელი 5 წელი წინაა! თუმცა, ირჟის უთქვამს, ოპტიმიზმს დიდხანს არავინ დაგაცდისო და უეცრად ავტობუსში სხვა ნაცნობი გხვდება და თავიდან იწყება ყველაფერი(ისე, ამ გახსენებაზე, მეფიქრა ირჟიზე, იავიცი. მშვენიერი ჯიშიანი ბიჭი მეძლეოდა).
მაგრამ დაბნეულობის/გაკვირვების/მხრებისაჩეჩვის გრძნობის ზეიმი ჯერ კიდევ არ დამდგარა თვენს ცხოვრებაში, თუ ბებიათქვენის დაბადებისდღე მის მეზობლებთან ერთად არ აღგინიშნავთ, თანაც, ახალ სახლში. არაფერი იმაზე უკეთესი არაა, როდესაც 10 თქვენგან არცთუ ისე საყვარელი ადამიანი(ერთ-ერთზე პოსტიც კი გაქვთ დაწერილი ადრე) სახლში შემოდის და რიგრიგობით გკოცნის. მერე იწყება ოთახების თვალიერება. ჯგუფ-ჯგუფად. მერე ქეიფი, ქალური სადღეგრძელოები(ანუ განსხვავებულების გარეშე და წრუპვით) და ყველაფერი ტკბილი და საყვარელი.
ქეიფს თავის ტკივილის მიზეზით აკლდებით და ოთახში შედიხართ, მაგრამ სად გაექცევით მეორედ გადაკოცნის რიტუალს წასვლის წინ(მაშასადამე, მთელი 20 გულითადი კოცნა 1 დღეში!) ? ვაი, რომ ვერსად. და სად გაექცევით იმ კითხვას, ოთახში რო ემალებოდით მთელი ეს დრო?
მოკლედ, ოთახის კიდევ ერთხელ შეთვალიერების შემდეგ მეზობლები ასკვნიან, რომ სახლში ყველაზე ლამაზი ოთახი გაქვს. შენ იჯგიმები და იკრიჭები მანამ, სანამ ერთ-ერთი არ იხუმრებს: ’კიდე ეს უნდოდა ამას, ახლა საერთოდ აღარ გათხოვდება’. არამარტო შენ ბრაზდები ამ ფრაზაზე, დანარჩენებიც აპროტესტებენ - ’რად უნდა კაცო გათხოვება ჯერ, ერთი 2-3 წელი არაა პრობლემა, მარა შენ წელს ამთავრებ ხო? რავიცი... ისე ახალგაზრდა დედა რო გყავს შენ, ხო კაია, ხო ამაყობ?’
აქ არას თქმას აზრი არ აქვს, მაგრამ მაინც წამოგცდება ხანდახან ადამიანს. გინახავთ ათი გაკვირვებული სახე ერთად? აი ათივეს პირი რო O-ს ფორმას იღებს? საოცარი სანახავია, ბუნების შედევრია პირდაპირ!
მოკლედ, მე აღარ მინდა გავაოცო ჩემი კეთილის მსურველები. აღარ მინდა გავუცრუო იმედები და დავანგრიო მათი ოცნების კოშკები... მხოლოდ ის მამშვიდებს, რომ 25 წლამდე კიდევ დიდი დროა, მთელი 5 წელი! მე მჯერა, რომ ოდესმე, უნივერსიტეტისკენ ჩქარი ნაბიჯით მიმავალი, დავეჯახები სიმპატიურ ბიჭს და დავაყრევინებ ხელიდან დიდი რაოდენობის წიგნებს(ან ის დამაყრევინებს მე. დეტალებს მნიშვნელობა არ აქვს). მერე დავიხრები მისახმარებლად და უეცრად შუბლს შუბლზე მივარტყამ...
გაგრძელება კი ქორწილის მერე იქნება...
)
, მერე ავტობუსში ვიღაც ბიჭმა არ მოგვაცილა მთელი გზა თვალი და შეგვაწუხა.
ანუ ლარიანი ბარათი და 4.90 ატრაქციონი.
ვივლიდი კონცერტებზე და ბლოგისთვის დრო არ მექნებოდა.
მარა ქუსლიანებს არ ჩავიცვამდი 
) ჩემი მეზობლის ლურჯი აივნის მიმართულებით ვიყურები, რომელიც ასე ეულად, მაგრამ მაინც მედიდურად გამოზნექილა დანარჩენ ნაცრისფერ აივნებს შორის... აივანი ზუსტად ასახავს მისი მფლობელის განსაკუთრებულობას, გამორჩეულობას, ორიგინალურობას.
